«Έτσι έριξα την πύλη του Πολυτεχνείου». Ο αξιωματικός του τανκ μιλά για τη νύχτα που συγκλόνισε την Ελλάδα. Τι κατέθεσε η Ρηγοπούλου που έπεσε πάνω της η πόρτα – ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Η εκπομπή παρουσιάζει διεξοδικά την πιο κρίσιμη στιγμή των γεγονότων όταν το άρμα έριξε τη πύλη και εισέβαλε στον πανεπιστημιακό χώρο.

Η πολύκροτη δίκη του Πολυτεχνείου ξεκίνησε στις 16 Οκτωβρίου του 1975, σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού για λόγους ασφαλείας. Στο εδώλιο των κατηγορουμένων κάθισαν 33 στρατιωτικοί, αστυνομικοί και πολίτες. Παπαδόπουλος και Ιωαννίδης κάθισαν δίπλα δίπλα στην 5η σειρά.
Τους επόμενους δυόμιση μήνες δεν αντήλλαξαν κουβέντα, ενώ τις περισσότερες φορές ο ένας ήταν πλάτη με τον άλλο. Από την αίθουσα του δικαστηρίου παρήλασαν συνολικά 237 μάρτυρες κατηγορίας και 47 υπεράσπισης. Ανάμεσα στους κατηγορούμενους ήταν και ο επικεφαλής του άρματος Μιχάλης Γουνελάς που αντιμετώπισε την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας σε ανθρωποκτονία εκ προθέσεως.  Είχε το βαθμό του υπίλαρχου και το μοιραίο βράδυ κλήθηκε να εισβάλει στο Πολυτεχνείο και να τερματίσει την εξέγερση των φοιτητών. Λίγο πριν βάλει μπρός τις μηχανές, οι εκπρόσωποι των φοιτητών διαπραγματεύονταν την εκκένωση του χώρου και ζητούσαν περισσότερο χρόνο ώστε να συννενοηθούν με το συντονιστικό.
Η «Μηχανή του Χρόνου» συνάντησε το 2017 έξω από το Πολυτεχενείο τον τότε υπίλαρχο Μιχάλη Γουνελά. Στην συνέντευξη ήταν παρών και ο τότε φοιτητής Κυριάκος Σταμέλος, που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τον στρατό.
«Ακόμα και σήμερα πάλι το ίδιο θα το έκανα»
Στο πολυτεχνείο είχαν κατέβει συνολικά  πέντε τανκς. Ενα από αυτά έβαλε μπρος την μηχανή και έριξε την πόρτα του ιδρύματος. Για την ενέργεια αυτή ο Γουνελάς καταδικάστηκε σε επτά μήνες φυλακή. Εξηγεί ότι σέβεται την απόφαση της δικαιοσύνης, αλλά επιμένει ότι θα έκανε και πάλι το ίδιο.

Τον ρωτήσαμε εάν μετά την δικαστική περιπέτεια, που του στοίχισε την καριέρα, άλλαξε γνώμη. «Δεν έχω παράπονο από το δικαστήριο, ήταν δίκαιο» και είπε ότι θα ξαναέκανε το ίδιο:Ακόμα και σήμερα το Ίδιο θα το έκανα, γιατί το διακύβευμα ήταν να μην υπάρξουν νεκροί, να μη συνεχιστεί, να μην επεκταθεί η αιματοχυσία. πιστεύω ότι αυτό το επιτύχαμε